Onder verdenking

Lydia reageerde hard. ?Je weet dat dit niet kan, Maarten. Nooit. Never. Privé-speurwerk bestaat niet bij de politie. Rechercheurs handelen niet op eigen gezag. Je hebt misbruik gemaakt van je positie als politieman door zonder toestemming van het OM op onderzoek uit te gaan. Je hebt zonder onderzoeksopdracht gebruikgemaakt van politiesystemen, mensen gehoord zonder getuigen, notabene zonder toestemming onderzoek gedaan in het buitenland. Het verzamelen van bewijsmateriaal, het horen van getuigen, rechtshulpverzoeken, dat hoort verdomme allemaal via ons te lopen. Daar ís het OM voor!?
Maarten zweeg even, woedend. ?Dat mag allemaal zo zijn, maar ik heb gedaan wat ik hóór te doen: een zaak onderzoeken, hem aanbrengen, zorgen dat verdachten veroordeeld kunnen worden. Waar hebben we het over? Ik neem een dossier mee naar huis, ga praten met mensen zonder dat mijn bazen dat weten. Dat is alles. Ik werk meer dan dertig jaar voor blauw, ik heb me voor mijn baas in mijn donder laten schieten en dan breek ik mijn nek over regels van een autistische bureaucraat??
Lydia staarde hem even aan. Maarten was zelden zo direct. Ze zuchtte en haalde haar schouders op. ?Je hebt domweg te veel gedaan zonder back-up van je bazen. Alles wat jij onder eigen naam hebt uitgezocht kan zo de prullenbak in als onrechtmatig verkregen bewijs. Advocaten maken daar gehakt van.?