Money, money, money?

In 1950, zestig jar geleden, had de jeugd niet veel in te brengen. De ouderen, vooral blanke mannen, hadden het voor het zeggen. Dat gold zeker voor de populaire muziek. De toenmalige generatie schrok zich rot bij de komst van Bill Haley, Elvis Presley en andefre rock& rollartiesten. Ook de Beatles, Rolling Stones en ander 'langharig werkschuw tuig' riepen nog weerstanden op. Maar in de loop van de Sixties werd luisteren naar en beleven van popmuziek een onderdeel van hegt alledaagse leven. Voor aanstaande zangers al sBob Dylan en John Lennnon gaven in hun teksten en uitspraken uiting aan het idee dat
''de tijden aan het veranderen waren'. In Nederland had Radio Veronica een bijzondere betekenins.
Langzamerhand gaven niet de ouderen maar de jeugd aan hoe de samenleving ingericht moest worden, Popmuziek en grammofoonplaten werden eenbindmiddel. Op festivals kwamen tiendjuizenden, of nog meer, jongens en meisjes bij elkaar. In navolging van de artieten experimenteerden ze met drugs. Ze zettten zich af tegen allerlei vormen van geld verdienen en commercie. Vrede, gelijkheid en een beter milieu, dat was waar het om ging. Maar bleef dagt zo? De idolen verdienendem soms kapitalen, hun aanhangers bereikten de hoogste posten in het bedrijfsleven en de samenleving.