Het zien van Afrika

Na drie weken in de Sahara slaat onze omgebouwde Unimog over de kop. Total loss. Wat een ramp lijkt, blijkt het begin van een andere reis. Langzamer. Onvoorspelbaarder. Met improvisatie, toevalligheden en een flinke dosis humor trekken we toch verder door Afrika. We werken op afgelegen missieposten tegen kost en inwoning. Tussen afgelegen hutjes wordt het onderstel van de Unimog gelast met een bedspiraal. Na negen maanden keert mijn reisgenoot terug naar Nederland. Ik blijf. Eerst verder met de aftakelende Unimog, tot die het definitief begeeft, daarna met lokale transportmiddelen en op goed geluk. Na anderhalf jaar beland ik in Swaziland. Wat begint als een toevallige stop, wordt een verblijf van een jaar. Ik huur een hutje in de heuvels met een Swazi-vriend, werk als werkplaatschef en later als kaarsenmaker, drink zuur bier uit kartonnen pakken in kroegen als de Pig’s Place en dans op het ritme van de jukebox tussen vrouwen. Een ruzie eindigt met een ploertendoder op mijn hoofd. Militairen staan in mijn slaapkamer. Handboeien. Rechtbank. Langzaam wordt de salonsocialist ontmaskerd. “De hoogste graad van genieten kun je pas bereiken als je het niet beseft.”