Het tussenstation

Grijshaven is het soort dorp waar zelfs de huizen weg lijken te willen. Nicky (11 j.) had niet om een nieuwe start gevraagd, maar sinds de scheiding van zijn ouders woont hij hier nu, in een scheefgezakt huis met een rond raam dat uitkijkt op eindeloze regen. Dan ziet hij op een nacht iets in een plas wat er niet hoort te zijn: het spiegelbeeld van een stoomtrein die niet bestaat. Geen station. Alleen een fluittoon die niemand anders lijkt op te merken. Nicky volgt het spoor tot hij niet meer terug kan zonder de waarheid te kennen over het tussenstation en over alles wat hij dacht voorgoed kwijt te zijn.