Het godvergeten Spanje

het godvergeten spanje

Sergio del Molino (1979) schreef in 2016 met zijn Het godvergeten Spanje een Spaanse bestseller. Het boek is een equivalent van wat in Nederland en Vlaanderen beschreven werd in De graanrepubliek en Dit is mijn hof: de teloorgang van het platteland. Dagblad El Mundo schaart Del Molino onder de tien belangrijkste Spaanse vertellers van deze tijd.

Er zijn twee dingen die de Spanjaard opvallen wanneer hij door Frankrijk, België, Duitsland, Zwitserland of Oostenrijk rijdt. Het eerste is het landschap: het correspondeert met het idee van Europese schoonheid die hem als kind in sprookjes werd verteld.
De tweede verrassing zijn de dorpen, hun vorm en continuïteit. Een Frans, Belgisch of Duits dorp, en zelfs een Noord-Italiaans dorp lijken onderling meer op elkaar dan dat ieder van hen op een Spaans dorp lijkt. Ongeacht hoe klein het dorp is, het wordt toch bewoond door kinderen, jonge mensen, minderjonge mensen en oudere inwoners. Zelfs boeren kunnen jong of van middelbare leeftijd zijn. Waarom zijn deze twee dingen zo belangrijk? Omdat kleinschalig boerenleven in Spanje geheel is verdwenen. Hoe kleiner het Spaanse dorp, hoe moelijker het is om iemand onder de vijftig te vinden.
Spanje verschilt van zijn buren omdat, toen de rurale achteruitgang in de jaren 50 en 60 inzette, het Spaanse platteland al in slechte staat was. Duitsland, Frankrijk en Engeland hebben geprobeerd om de ondergang te keren, soms zelfs met succes, door de jonge populatie op het platteland te houden, of stadsmensen terug te brengen. Maar Spanje heeft nooit zulke programma\'s gehad.