Esther

Je was bijzonder en dat was je.

Jij vuurengeltje mijn jongere zus, in de kindertijd mijn maatje, de herinnering aan een jeugd die begon in de eenvoudige jaren vijftig. We hadden niet veel, maar we hadden elkaar. Al vroeg zag ik hoe bijzonder je was. Je uitspraken die ver van kinderlijk waren. De humor die je bezat waar je zelf geen weet van had, zo was je gewoon. Stil, slim en een sterke wil. Je kinderangsten zijn nooit helemaal verdwenen, die droeg je bij je, daardoor ben je nooit het kind in jou verloren.

De volwassenheid dreef ons een tijdje uit elkaar. We pakten het weer op alsof er geen tijd tussen zat. Met je kleine gouden handjes en een onverwoestbare wil bouwde je, vanuit bijna niets, met je man een megabedrijf op. Alles wat je bereikte, deed je op jouw manier.

Het leven leek je eindelijk te belonen. Je kon eindelijk op vakantie en ruimer leven letterlijk en figuurlijk op het platteland. Tot die oneerlijke ziekte alles veranderde. Langzaam nam ze je gezondheid, je werk, je artisticiteit en uiteindelijk alles af waarvoor je zo hard had gevochten. Van niets maakte je iets... en uiteindelijk bleef er opnieuw niets over.

Maar de ziekte kon nooit afnemen wie jij werkelijk was. Je liefde, je moed, je lach en de onuitwisbare sporen die je in ons leven hebt achtergelaten, zijn sterker dan alles wat je verloor.

Dit boek is mijn eerbetoon aan jou. Zodat jouw verhaal blijft bestaan. Omdat jij bijzonder was... en dat altijd zult zijn. Men zal na dit boek te hebben gelezen weten wat mijn vuurengeltje betekende.

God zei: Metje