De wet van Spengler

De broers Spengler brengen hun vroege jeugd in armoede door, in de vijandige omgeving van een rooms provinciestadje ver van alles en iedereen. Tot de jongens na de dood van de man die zij vader noemen door hun moeder op de trein worden gezet en terechtkomen op het landgoed van hun grootouders, een niet-gekend Xanadu, met een park met rozentuinen, zwemvijvers en een trappenhuis overladen met hertengeweien, zwijnentanden en kogelbuksen. Daar krijgen ze te maken met een heel ander leven, dat van het uitstervende
soort empathische grootindustrielen; een grootmoeder die muntgeld in de kamers laat slingeren om haar kleinkinderen te testen, een chauffeur die op kousenvoeten voor zichzelf eieren mag bakken en een staande klok die vaag naar paardenmest lijkt te ruiken. De vroegere maitresse van grootvader geeft in een waas van laudanum negus ? warm en zonder suiker ? haar montere kijk op de Spenglers: ?Zoals de ene familie nu eenmaal stouter is dan de andere, zo is de ene ook veerkrachtiger dan de andere...? Die veerkracht komt naar boven, jaren later, als de oudste broer plotseling ernstig ziek wordt en de broers weer moeten zijn wat ze uiteindelijk het liefst zijn: brothers in arms.
De wet van Spengler is de excentrieke familiegeschiedenis van de Spenglerbroers, maar bovenal is het een aangrijpend monument voor de oudste van hen.