De meisjes

Californië, 1969. De veertienjarige Evie is sinds de scheiding van haar ouders neerslachtig en rusteloos. Aan het begin van de zomer maakt ze kennis met een groepje jonge vrouwen, die alles belichamen wat ze zelf zou willen zijn: zorgeloos, onafhankelijk en, vóór alles, vrij. Ze raakt bevriend met de negentienjarige Suzanne, die zich zusterlijk over haar ontfermt. Eindelijk ziet iemand haar staan. Evie sluit zich aan bij de commune waar Suzanne woont, en net als de andere meisjes raakt ze al snel in de ban van diens charismatische maar meedogenloze leider. Langzaam maar onherroepelijk stevent de zomer af op een gewelddadige climax.

De meisjes is een trefzeker debuut, een klassieke coming of age-roman over een meisje dat hunkert naar liefde en erkenning, en een overtuigend verhaal over de werking van macht.

Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceert.

\'Emma Cline is een waanzinnig goede schrijver. Je kunt de personages in de roman haast aanraken en ruiken, zo waarachtig zijn ze\' Roos van Rijswijk in NRC Handelsblad *****

\'De meisjes heeft niet alleen een sensationeel onderwerp, maar is ook in fonkelende zinnen geschreven. Cline\'s onverwachte vergelijkingen nestelen zich direct in je brein\' de Volkskrant

\'Deze roman breekt je hart en blaast je omver\' Lena Dunham

\'De meisjes is een onwezenlijk mooi boek - met een superbe taalbeheersing, slim geschuif met vertelstandpunten en een rijke beeldtaal die om verfilming schrééuwt\' HUMO ****

\'De meisjes is net zo\'n uitzonderlijk sterk debuut als eertijds Donna Tartts De verborgen geschiedenis\' Jeroen Vullings in Vrij Nederland

\'Emma Cline is een frisse, onstuimige stem in de Amerikaanse letteren\' Elsevier ****

\'De meisjes is een briljante, intense en hartstochtelijke roman. Zeer imposant\' Richard Ford

\'Ik weet niet wat indrukwekkender is: Emma Cline\'s kennis van de menselijke geest of haar meesterlijke taalbeheersing\' Mark Haddon