Budmo twee jaar in Oekraïne

Om te ontsnappen aan de angstige reactie van de westerse wereld op het coronavirus vertrekt hij naar Kyiv. Daar zullen de mensen, gewend als ze zijn aan voortdurende inbreuken op hun vrijheid, minder verkrampt op het coronaspook reageren. Zijn verwachtingen kan hij bij aankomst meteen in de prullenbak kieperen. Woordeloos rijdt zijn werkgever hem naar een safe house. Niks geen vrijheid, maar eenzame opsluiting. In het geniep verpoost hij zich met de prachtige Oksana. Tot zijn leven van oppervlakkig plezier wordt verstoord, wanneer zijn werkgever hem naar een project in Oekraïens niemandsland verbant. Daar belandt hij in een door hoge hekken omgeven huis, waaruit vrijheid en vermaak zijn verdwenen. Maandenlang trotseert hij zijn lot totdat de bom barst. Verlost van zijn ketenen verdwijnt hij naar Odesa. Want vrijheid, hij wordt niet moe het te herhalen, ligt voorbij de horizon. Hij reist langs de Line of Contact tot in Marioepol, juist wanneer de Russische dreiging steeds ijzingwekkender vormen aanneemt. Tegelijkertijd voeden Oksana’s smeekbedes om naar huis te komen zijn gevoelens van eenzaamheid. Als hij eindelijk een halfbakken poging doet om haar voor zich te winnen, verklaart zij hem de oorlog. Enkele dagen later doet Rusland hetzelfde met Oekraïne. Beide gebeurtenissen zijn als mokerslagen die zijn wereldbeeld van vrijheid en zelfbeschikking vermorzelen.